IVF چیست؟

مراحل درمان، شرایط انجام و مراقبت‌های بعد از IVF


   IVF یا لقاح آزمایشگاهی (In Vitro Fertilization) یکی از شناخته‌شده‌ترین روش‌های کمک‌باروری است که در آن تخمک و اسپرم خارج از بدن و در محیط آزمایشگاه در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند تا لقاح انجام شود. پس از تشکیل جنین، جنین در محیط آزمایشگاه کشت داده می‌شود و در زمان مناسب به رحم منتقل می‌شود.


IVF می‌تواند در درمان بسیاری از موارد ناباروری در زنان و مردان مورد استفاده قرار گیرد، اما انتخاب این روش برای هر زوج به علت ناباروری، سن، وضعیت تخمدان و اسپرم، سابقه درمان‌های قبلی و شرایط فردی بستگی دارد.


IVF چگونه انجام می‌شود؟


فرآیند IVF معمولاً شامل چند مرحله اصلی است. برنامه درمانی ممکن است با توجه به شرایط هر فرد متفاوت باشد.


۱. ارزیابی و بررسی علت ناباروری


پیش از شروع IVF، وضعیت باروری زن و مرد بررسی می‌شود. این ارزیابی می‌تواند شامل بررسی ذخیره و عملکرد تخمدان، وضعیت رحم و آندومتر، آزمایش اسپرم و بررسی سوابق پزشکی و درمانی باشد.
هدف از این مرحله، انتخاب مناسب‌ترین روش درمان و طراحی برنامه اختصاصی برای زوج است.


۲. تحریک تخمدان‌ها


در چرخه طبیعی معمولاً یک تخمک به بلوغ می‌رسد، اما در IVF از داروهای هورمونی برای تحریک تخمدان‌ها استفاده می‌شود تا چند فولیکول رشد کنند.


رشد فولیکول‌ها در طول درمان با سونوگرافی و در صورت نیاز آزمایش‌های هورمونی پیگیری می‌شود.


۳. بلوغ نهایی تخمک‌ها


زمانی که فولیکول‌ها به مرحله مناسب رشد برسند، دارویی برای بلوغ نهایی تخمک‌ها تجویز می‌شود.


زمان دقیق این دارو اهمیت زیادی دارد، زیرا تخمک‌گیری باید در زمان مناسب انجام شود.


۴. تخمک‌گیری


در مرحله بعد، تخمک‌ها از داخل فولیکول‌های تخمدان خارج می‌شوند. این کار معمولاً با هدایت سونوگرافی و از طریق واژن انجام می‌شود و معمولاً تحت آرام‌بخشی یا بی‌حسی صورت می‌گیرد.


تخمک‌های به‌دست‌آمده بلافاصله به آزمایشگاه جنین‌شناسی منتقل می‌شوند.


۵. تهیه و آماده‌سازی اسپرم


نمونه اسپرم نیز در آزمایشگاه بررسی و آماده‌سازی می‌شود تا اسپرم‌های مناسب برای انجام لقاح انتخاب شوند.


در این مرحله، با توجه به شرایط نمونه اسپرم و برنامه درمانی، ممکن است لقاح به روش IVF مرسوم یا میکرواینجکشن (ICSI) انجام شود.


۶. لقاح در آزمایشگاه


در IVF مرسوم، اسپرم‌های آماده‌شده در مجاورت تخمک قرار می‌گیرند تا لقاح به‌صورت طبیعی در محیط آزمایشگاه انجام شود.


در ICSI، یک اسپرم انتخاب‌شده مستقیماً به داخل تخمک تزریق می‌شود.


بنابراین ICSI را می‌توان یکی از روش‌های انجام لقاح در چرخه IVF دانست و انتخاب بین IVF مرسوم و ICSI به شرایط زوج، به‌خصوص وضعیت اسپرم و سابقه درمان بستگی دارد.


۷. کشت و رشد جنین


پس از لقاح، جنین‌ها در محیط آزمایشگاه و تحت شرایط کنترل‌شده رشد می‌کنند.


انتقال جنین می‌تواند در مراحل مختلف رشد انجام شود. یکی از گزینه‌ها، انتقال در مرحله کلیواژ، معمولاً روز سوم و گزینه دیگر انتقال در مرحله بلاستوسیست، معمولاً روز پنجم یا ششم است.


اینکه کدام مرحله برای انتقال مناسب‌تر است، به تعداد و کیفیت جنین‌ها، شرایط آزمایشگاه و وضعیت فرد بستگی دارد.


۸. انتقال جنین به رحم


در زمان مناسب، جنین انتخاب‌شده با استفاده از یک کاتتر ظریف به داخل رحم منتقل می‌شود.


انتقال جنین معمولاً یک اقدام کم‌تهاجمی است و در اغلب موارد نیازی به بیهوشی ندارد.


پس از انتقال، در صورت فراهم بودن شرایط مناسب، جنین می‌تواند در آندومتر لانه‌گزینی کند و بارداری شکل بگیرد.


 چه کسانی ممکن است به IVF نیاز داشته باشند؟


IVF می‌تواند در شرایط مختلفی مورد استفاده قرار گیرد؛ از جمله:


♦  انسداد یا آسیب لوله‌های رحمی 


♦   برخی موارد اندومتریوز 


♦   اختلالات تخمک‌گذاری که به درمان‌های ساده‌تر پاسخ نداده‌اند 


♦   برخی موارد ناباروری با عامل مردانه 


♦    کاهش ذخیره تخمدان در شرایطی که استفاده از روش‌های کمک‌باروری مناسب تشخیص داده شود 


♦   ناباروری با علت نامشخص در شرایط خاص 


♦    شکست روش‌های ساده‌تر درمان ناباروری 


♦   نیاز به استفاده از روش‌های کمک‌باروری برای دستیابی به بارداری 


البته وجود یکی از این شرایط به‌تنهایی به معنای ضرورت IVF نیست و تصمیم نهایی باید بر اساس ارزیابی پزشکی هر زوج گرفته شود.


آیا IVF حتماً منجر به بارداری می‌شود؟


خیر. IVF یک روش مؤثر کمک‌باروری است، اما هیچ مرحله‌ای از IVF موفقیت بارداری را تضمین نمی‌کند.


احتمال موفقیت می‌تواند تحت تأثیر عوامل مختلفی مانند:


•    سن 
•    کیفیت تخمک 
•    کیفیت اسپرم 
•    کیفیت و وضعیت رشد جنین 
•    وضعیت رحم و آندومتر 
•    علت ناباروری 
•    سابقه درمان‌های قبلی 
•    شرایط پزشکی فرد 
•    و عوامل مرتبط با آزمایشگاه جنین‌شناسی 

به همین دلیل، ارزیابی شرایط فردی هر زوج برای برآورد شانس موفقیت اهمیت زیادی دارد.


مراقبت‌های بعد از انتقال جنین در IVF

پس از انتقال جنین، داروهای تجویزشده باید مطابق دستور پزشک مصرف شوند.

همچنین معمولاً استراحت مطلق ضروری نیست و فرد می‌تواند فعالیت‌های روزمره سبک خود را طبق توصیه پزشک ادامه دهد. با این حال، بهتر است از فعالیت‌های شدید و شرایطی که پزشک منع کرده است پرهیز شود.

زمان انجام آزمایش بارداری نیز توسط پزشک مشخص می‌شود. انجام تست خیلی زود ممکن است نتیجه قابل اعتمادی نداشته باشد.


تفاوت IVF و IUI چیست؟


در IUI یا تلقیح داخل رحمی اسپرم، اسپرم آماده‌شده مستقیماً داخل رحم قرار داده می‌شود و لقاح در داخل بدن اتفاق می‌افتد.


اما در IVF، تخمک از تخمدان خارج می‌شود و لقاح در محیط آزمایشگاه انجام می‌گیرد. سپس جنین حاصل به رحم منتقل می‌شود.


بنابراین IVF از نظر فرآیند درمان، پیچیده‌تر و مداخله‌ای‌تر از IUI است و معمولاً در شرایطی استفاده می‌شود که IUI مناسب نباشد یا موفقیت کافی نداشته باشد.


تفاوت IVF و ICSI چیست؟


IVF نام روش کلی لقاح آزمایشگاهی است.


در IVF مرسوم، اسپرم در مجاورت تخمک قرار می‌گیرد؛ اما در ICSI یک اسپرم مستقیماً داخل تخمک تزریق می‌شود.


بنابراین این دو اصطلاح را نباید کاملاً به‌عنوان دو درمان مستقل در نظر گرفت. ICSI در واقع یک روش تخصصی برای انجام لقاح در چرخه IVF است.


پرسش‌های متداول درباره IVF

 

آیا IVF دردناک است؟


میزان ناراحتی در افراد مختلف متفاوت است. تخمک‌گیری معمولاً با آرام‌بخشی یا بی‌حسی انجام می‌شود و انتقال جنین نیز معمولاً یک روش کم‌تهاجمی است.

 

چند جنین در IVF منتقل می‌شود؟


تعداد جنین قابل انتقال به شرایط فرد، سن، کیفیت جنین‌ها و سیاست‌های پزشکی و مقررات مربوطه بستگی دارد. در بسیاری از موارد، انتقال یک جنین مناسب می‌تواند انتخاب مطلوبی باشد.

 

آیا جنین خوب حتماً باعث بارداری می‌شود؟


خیر. کیفیت مناسب جنین یکی از عوامل مهم است، اما لانه‌گزینی و بارداری به عوامل دیگری نیز وابسته است.

 

اگر IVF موفق نشود چه می‌شود؟


شکست یک چرخه IVF به معنای غیرممکن بودن بارداری نیست. در صورت عدم موفقیت، پزشک می‌تواند شرایط چرخه قبلی را بررسی کرده و در صورت نیاز، روش درمان یا برنامه چرخه بعدی را متناسب با شرایط فرد تغییر دهد.