عوامل مربوط به سابقه خانوادگی و ژنتیک: • وجود سابقه بیماری‌های قلبی مادرزادی در والدین یا فرزندان قبلی. • وجود بیماری‌های ژنتیکی در خانواده که احتمال نقص‌های قلبی را افزایش می‌دهد. عوامل مربوط به سلامت مادر: • مادرانی که مبتلا به بیماری‌هایی مانند دیابت (قند خون) هستند. • مادرانی که بیماری‌های خودایمنی (مانند لوپوس) دارند. • مصرف داروهای خاص در دوران بارداری که ممکن است بر رشد قلب جنین تأثیر بگذارد (تحت نظر پزشک). یافته‌های سونوگرافی‌های روتین: • اگر در سونوگرافی‌های معمول بارداری، پزشک به ضربان قلب نامنظم (آریتمی) مشکوک شود. • اگر ساختار قلب در سونوگرافی روتین به وضوح دیده نشود یا پزشک احتمال ناهنجاری ساختاری بدهد. • وجود سایر ناهنجاری‌های رشد در جنین که ممکن است با مشکلات قلبی همراه باشد. بارداری‌های حاصل از روش‌های کمک‌باروری: • در تمام موارد، به دلیل شرایط خاصِ بارداری‌های حاصل از روش‌های کمک‌باروری (مانند IVF)، متخصصین برای اطمینان بیشتر، انجام اکوی قلب جنین را به عنوان بخشی از مراقبت‌های تکمیلی توصیه می‌کنند. بارداری های چند قلویی

اکوکاردیوگرافی قلب جنین معمولاً بین هفته ۱۸ تا ۲۲ بارداری انجام می‌شود. در این بازه، قلب جنین به اندازه‌ای رشد کرده است که ساختار، عملکرد و ضربان آن با دقت بیشتری قابل بررسی باشد. البته در برخی شرایط خاص و با تشخیص پزشک، ممکن است این بررسی زودتر یا در هفته‌های بالاتر بارداری نیز انجام شود. زمان دقیق انجام اکو قلب جنین، به شرایط مادر، جنین و نظر متخصص بستگی دارد.

خیر. اکوکاردیوگرافی قلب جنین یک روش ایمن و غیرتهاجمی است و برای مادر و جنین خطری ایجاد نمی‌کند. در این روش فقط از امواج صوتی (اولتراسوند) استفاده می‌شود؛ یعنی همان فناوری که در سونوگرافی‌های معمول بارداری به کار می‌رود و هیچ‌گونه اشعه مضری (مثل اشعه ایکس) وجود ندارد.